تقدیم به کسی که عاشقانه دوستش دارم اما در کنارم نیست!

بخت و اقبال دارد لبخند میزند

به: این لحظه ها

تو داری می آیی

به:

سرزمینی که پیش تر ها

برگ های خشک غزلهایش پاییز را میهمان بودند

حالا بهار دارد موهایش را شانه میکند

تو داری می آیی

و

گواه آن

درخت سبز اندیشه های من است!

***

می روی؟ باشد!

خدا به همراهت...!

فقط لطفاً در را پشت سرت محکم ببند!

می خواهم خیابانها اسیر توفان شوند!!

***

همیشه نبودنت کنارم مرا می آزارد

و

من عجیب بهانه گیر می شوم

تو اما

لبخند ماندگارت پیوست می شود بر

سکوت...

***

حالا

بعد از این همه بهانه گیری

می توانم زبان لبخندت را ترجمه کنم:

باور کن هرکجا که باشم دوستت دارم

دختر بهانه گیر غزل ها!!!

(پ.ع)

سال نو مبارک،التماس دعا